1. Home
  2. -
  3. BLOG lezen
  4. -
  5. Niet Gecategoriseerd
  6. -
  7. een filosofische benadering van gitaar...

een filosofische benadering van gitaar leren spelen.

Zaterdag 27 November 2021

Gitaarspelen is niet iets wat je kunt kopen, of iets wat je aan iemand cadeau kan geven. Het is een vaardigheid, die je alleen maar met heel hard werken kunt aanleren. Het leerproces duurt jaren en jaren en er is geen eindstreep waar je stopt, wegens behaald resultaat.
Uiteindelijk wordt het wel iets dat bij je hoort. Iets waarvan je zeker weet dat je het werkelijk bent, een gitarist.
Ik werk al heel m’n volwassen leven aan- en met de gitaar en ik beoefen het spelen op de gitaar.  Ik beschouw mijzelf eigenlijk als een serieuze dienstknecht van de gitaar.
Een individuele gitaar zie ik niet als iets levends, maar waarom zou het concept ‘gitaar’ niet iets levends kunnen zijn?  Een geestelijk wezen. Een ziel, die zich steeds opnieuw in grote aantallen in de stoffelijke wereld manifesteert. Een gitaarziel, die mensen inspireert om een gitaar al dan niet in serie, in de stoffelijke werkelijkheid te gaan bouwen.
Ik kom op die gedachte door mijn jarenlange ervaring met het werken aan gitaren. Door de ingevingen die ik soms heb gehad om een gitaar te kunnen redden, of om een gitaar heel speciaal te maken. Daarbij had ik vaak het gevoel, dat ik van buitenaf geholpen werd. Soms was het ook net alsof gitaren een Karma bij zich hadden, al dan niet ‘bad’. Ik heb weleens hardop tegen gitaren gepraat, als ik het gevoel had dat ze niet goed meewerkten aan een herstel-reparatie en ik heb ze ook weleens vermanend toegesproken. Alsof ze op dat moment bang voor me zijn en ineens wel mee beginnen te werken als ik eenmaal hun vertrouwen gewonnen heb. Toch zie ik een afzonderlijke gitaar heus niet als een levend wezen, maar de gitaar als concept wel. En elke gitaar draagt daar wat van in zich mee. Misschien wel op dezelfde manier zoals in mijn beleving, elke mens ook ’n goddelijke vonk bij zich draagt.
Veel mensen stellen zich hun God het liefst voor in een menselijke gedaante. Dus waarom zouden gitaren geen goddelijke vonk in zich kunnen dragen van een gitaargod, of gitaargodin? Ik merk het ook bij gitaarleerlingen, die heel hard aan hun muziek werken. Soms lijkt het alsof ze van buitenaf hulp krijgen. Dingen gaan ineens wel goed klinken. Ik zeg dan weleens ”De gitaar wil zelf ook graag goed en mooi bespeeld worden, dus die helpt je nu”. Op dat moment lijkt het of ik een grapje maak, maar ik meen het. Ik heb het te vaak gezien, om er geen waarde aan te hechten. Misschien heb je het zelf ook al ervaren, of het kan nog komen. Als het er is, wees er dan dankbaar voor. Dan zul je merken dat het bij je terug blijft komen. Ikzelf heb mijn hele leven uitsluitend toegewijd aan de gitaar en haar muziek en ik ben nog steeds dankbaar. Alleen al om het feit dat ik mij altijd mag bevinden in de stralenkrans van haar ongekende schoonheid. Ik ‘mag’ aan gitaren werken en ik ‘mag’ mensen leren om erop te kunnen spelen en ik ‘mag’ al zo lang die trouwe dienstknecht van de gitaar zijn. En dan heel, heel, heel misschien, is de ‘Gitaar’ ook een beetje trots op mij en mag ik misschien wel voor altijd in haar aanwezigheid verblijven.
Kan een afbeelding zijn van een of meer mensen, mensen die muziekinstrumenten bespelen, staande mensen en gitaar

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.